ลัดเลี้ยว เกียวโต

 

 

 

 

มาสรุปตอนนี้ไหวมั้ยเนี่ย

เอาเป็นว่าปีสองพันเก้าที่ผ่านมา ในสายตาของข้าพเจ้ามีอะไรที่รู้สึกว่าที่สุดอยู่เหมือนกัน


มาเริ่มต้นที่อันแรก





ที่สุดแห่งท่าเต้น (คิดได้ไงวะ)


อันนี้ขอยกให้ท่าเต้นของวง ซุปเปอร์จูเนียร์ แห่งแดนไหกิมจิ
กับท่าเต้น "แตะตีน"

เฮ้ย คิดได้ไง ล้ำสุดๆ







ที่สุดแห่งเนื้อเพลง (คิดได้ไงวะ)

อันนี้ขอยกให้เพลงไทยเพลงนี้เลย

"รักแท้ยังไง"

ยังอุตส่าห์เอาตับไตไส้พุงมาเกี่ยวกับความรักได้ด้วยเว่ยเฮ้ย คิดได้ไง

โดยเฉพาะท่อนฮุกนี้

"รักแท้รักที่อะไร ตับไตไส้พุง บลาๆ"

เอ่อ....







ที่สุดแห่งอนิเมชั่นฝรั่งปรัชญาตะวันออก


ความจริงเรื่องนี้มันฉายไปตั้งแต่ปี 2008 แต่ผมเพิ่งได้มีโอกาสดู
และยิ่งรู้สึกทึ่งมากที่รู้ว่าเรื่องนี้ฝรั่งคิดเองทำเอง ปรัชญาเอง

ใช่ครับ ผมกำลังหมายถึง "กังฟูแพนด้า"

เพิ่งได้ดูปีนี้ เลยขอยกเป็นที่สุดของปีนี้ครับ


ชอบบทสนทนาระหว่างท่านผู้เฒ่าเต่ากับศาสตราจารย์โยดา ฮาาา ไม่เกี่ยว

มันประมาณนี้


ผู้เฒ่าเต่า "Look at this tree shifu, I cannot make it blossom when it suits me,
nor make it bear fruit before its time."


ชีฟุ "But there are things we can control. I can control when the fruit
will fall. And I can control.. where to plant the seed.
That is no illusion, Master."


ผู้เฒ่าเต่า"Yes. But no matter what you do that seed will grow to be a peach tree.
You may wish for an apple or an orange, but you will get a peach."


ชีฟุ "But a peach cannot defeat Tai Lung!"

ผู้เฒ่าเต่า"May be it can. If you are willing to guide it. To nurture it. To believe in it."


ชีฟุ "But how? how? I need your help, Master"

ผู้เฒ่าเต่า"No, you just need to believe."


คมอะครับ เลือดไหลทะลัก





ที่สุดแห่งชีวิตทางการศึกษา


ปีนี้ในเรื่องการเรียน ถือว่าเปลี่ยน เปลี่ยนผมเยอะ

ได้โอกาสทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ และไม่คิดว่าจะทำได้เลย

ได้แก่ ผมได้โอกาสไปเสนอผลงานทางวิชาการ ในงานแสดงผลงานทางวิชาการ
สำหรับท่านอื่นๆ อาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดามาก

แต่สำหรับนักเรียนที่ไม่เอาถ่านอย่างผม ได้ลองทำอะไรแบบนี้ซึ่งถือเป็นวิชาการ
ถือว่าเป็นสุดยอดของชีวิตที่เคยมีมาครับ

นักเรียนนั่่งกลางห้องไปถึงท้ายห้อง คงจินตนาการถึงภาพตัวเองไปเสนอผลงานแนวนี้ไม่ออกเลย
แต่การมาอยู่ที่นี่ คุณครูให้โอกาส ได้ผมลองทำ และได้ทำแล้ว

สุดยอดและที่สุดในชีวิตครับ คงจำไม่ลืม




ที่สุดแห่งความทรงจำ


ได้ดูหนังญี่ปุ่นเรื่องที่รอคอยว่าสักวันหนึ่งมันคงทำเป็นหนัง
และมันก็เป็นหนังจริงๆ

ที่สำคัญกว่านั้นการได้ดูหนังญี่ปุ่น ในโรงหนังญี่ปุ่นเป็นดั่งสุดยอดความทรงจำ
บอกไม่ถูกว่ายังไง แต่ผมคงไม่สามารถลืมความทรงจำนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้นแน่นอน




ที่สุดแห่งหนังสือ


เหมือนเพื่อนก็รู้ใจ ว่าผมต้องชอบหนังสือเล่มนี้แน่ๆ

ทั้งที่ก่อนอ่าน ผมจำได้ลางๆ ว่าเพื่อนเคยพูดโปรยๆ ประมาณว่า มันไม่ใช่หนังสือท่องเที่ยวนะ
แต่อ่านแล้วทำไมรู้สึกอยากไปเที่ยวก็ไม่รู้

อะไรประมาณนี้

สำหรับผมเท่าที่เคยอ่านหนังสือของคนที่เคยไปสัมผัสออกซิเจนในประเทศนี้มา
หนังสือเล่มนี้ ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความละมุนละไม หรือความสุขที่ได้สูดเอาออกซิเจนในประเทศนี้

ประเทศที่ผมกำลังหมายถึง ผมกำลังหมายถึง ประเทศฟินแลนด์ครับ

และหนังสือที่ผมพูดถึงก็คือ "ฟินแลนด์ บาย แฮนด์"

ผมไม่รู้ว่ามีคนรู้จักหนังสือเล่มนี้มากแค่ไหน ผมว่ามันเป็นหนังสือที่ดีมากสำหรับผม
และรู้สึกดีมากเช่นกันที่ได้มีโอกาสอ่าน และก็ต้องขอบคุณเพื่อนที่ส่งมาให้อ่านด้วย

บอกไม่ถูกแต่ประทับใจและชอบเรื่องเล่าในหนังสือเล่มนั้นมากครับ








ที่สุดแห่งประโยคโดนใจ

จากหนังเรื่องความจำสั้น แต่รักฉันยาว

"ไม่ลืมไม่มีหรอก มีแต่ลืมช้ากับลืมเร็ว"

 

 

 

สุดท้าย

 

คำถามชิงรางวัลเมืองไม้โตเกียว 1.3 

 

 

 

คำถามถามว่า การไปไหว้พระในวันปีใหม่หรือไปขอพรที่ศาลเจ้าในวันปีใหม่ เรียกว่าอะไร (+50)

 

1. 初詣（はつもうで）ฮัสสึโมเดะ

2. 初級（しょきゅう） โฉะคิว