มองญี่ปุ่นในแง่ร้าย(บ้างสิ)

สวัสดีครับทุกท่านที่ติดตามอ่านและผ่านมาอ่าน
ช่วงนี้ที่เกาะ เป็นช่วงฤดูฝนครับ ฝนตกแม่มแทบวันเว้นวัน
เห็นฟ้าใสเมื่อไหร่ แทบจะยกขันห้า ขอบคุณฟ้าดินกันเลยทีเดียวครับ

โอ้ววววววววว .....

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปโตเกียว อารมณ์ดั่งบ้านนอกเข้ากรุงกันเลยทีเดียว
ถึงสถานีโตเกียว ตอนแรกคิดว่าจะไม่สามารถเอาชีวิตรอดกลับมากรุงเก่าได้แล้วครับ
โดนพี่ๆ ซารารีมัง กระแทกแลกชน เหยียบนิ้วตรีนกรูเพียบ ถึงขั้นชอกช้ำ บาดเจ็บสาหัส
ต้องกลับรังมาเยียวยา กินน้ำใบบัวบก ใบตองเกือบอาทิตย์ถึงหายเป็นปกติ

ฮา ฮา ขนาดนั้น 

หลายคนอาจจะสงสัยว่า ไอ้บ้าเจ้าของบลอคนี่มันอาศัยอยู่ที่ไหนในญี่ปุ่น
ไม่ใช่มันนั่งเทียนเขียนบลอคอยู่ที่ท่าเรือประตูน้ำหรือเปล่า ฮา ฮา
อย่าสงสัยไป บางทีเห็นไอ้บ้าลับๆ ล่อๆ อยู่แถวๆ ท่าเรือประตูน้ำ ก็อาจจะเป็นกระผมก็เป็นได้

กรั่กๆ

อย่างไรก็ตาม เรามาว่าที่เรื่องต่อไปครับ ....

ไม่น่าเชื่อว่า จะมีตอนที่ ๗  ความจริงกะเอาไว้ในใจคนเดียวว่าจะเขียนสักสองสามตอน
นี่ก็เตลิดเลยเถิด มาถึงตอนที่ ๗ ได้ไงฟระ

เอาเถ๊อะ เลยตามเลย ...

ขอต้อนรับทุกท่านสู่
"ฮาวทู ยู อยู่กับคนญี่ปุ่น (หมู่มาก)"

ซีซั่นเจ็ด ไปเกาะเสม็ดมั้ยครับ  (มันเกี่ยวกันไงฟระ)

(เพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านมากขึ้น
กรุณาออกเสียงให้คล้ายกับอาต้อยเศรษฐาด้วยครับ)

นี่ก็ขยันเปลี่ยนชื่อกันมาถึงตอนที่เจ็ดกันเลยทีเดียว จะเสียวไปไหน เอิ๊กๆ

ไม่พล่ามแล้วครับ มาต่อกันที่ข้อต่อไป

ข้อที่ยี่สิบเอ็ด...

เกิดมาเป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย

อืม...ม ต้องเข้าใจกันนิดนึงนะครับว่าผู้ชายอย่างเราๆ เนี่ย ชอบมองผู้หญิงสวย

ตอนแรกเริ่มเลยเนี่ย ไอ้กระผมก็คิดว่าสาวยุ่นทั้งหลายนี่เกิดมามีบุญสวยเลย
แต่พอได้มาสัมผัสกันถึงเนื้อถึงตัว(เดินชนกัน) ฮา ฮา ก็ได้พบว่า
ความสวยของสาวยุ่นนั้นล้วนแล้วหลอกลวง และถูกปรุงแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ทั้งนั้น

โอ้ววววววว แม่เจ้าโว้ยยย 

ชนกันทีทั้งขนตาปลอม ผงแป้งผัดหน้า หลุดร่วงแทบจะตามเก็บไม่ทัน
(ไม่ใช่ละ ฮา ฮา)

ผมว่าผู้หญิงหลายคนก็รักสวยรักงาม ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติแหละครับ
ไม่ผิดแปลกแตกต่างแต่อย่างใด

แต่สาวๆ แถวนี้นี่เค้าเรียกเกินสวยครับ
คือแต่งหน้าธรรมดาสามัญ พอให้รู้สึกว่ามันงาม ผู้ชายก็สัมผัสได้อยู่
หลังๆ มานี่นึกว่าน้องๆ ออกมาจากโรงงิ้วกันเลยทีเดียว
ประมาณว่าเพิ่งแสดงงิ้วจบ ต้องรีบไปแสดงต่อสาขาสอง
ไม่ทันลบหน้าก็เผลอไผลออกมาหลอกหลอนประชาชีกันไป

กรั่กๆ

ก่อนหน้าโน้นนน (สามชาติกว่า) สาวๆยุ่นเค้าฮิตผิวสีแทนกัน
น้องๆ แกก็แห่ไปทำแทนแม่มครึ่งประเทศ ไปทางไหนก็เจอแต่น้องๆ กังโกะ โอ้ววว หูตาลาย

เค้าว่ากันว่าครับ มีสองอย่างอยู่บนโลกที่มนุษย์หลายๆ คน (แต่ไม่ใช่ทุกคน) กำลังพยายามวิ่งตาม
อย่างแรก เค้าเรียกว่าเทคโนโลยี
อย่างที่สอง เค้าว่ามันคือแฟชั่น ยิ่งเราวิ่งตาม วิ่งตามไปเท่าไหร่ก็ไม่มีทางทันครับ 
เพราะสิ่งเหล่านี้ มันเป็นเหมือนกับน้ำไหลเชี่ยว ที่จะผ่านมาและผ่านไปแค่ชั่วคราวเท่านั้นเอ๊งง

อ้าว ไหงวกวนไปถึงโน่นได้.. กลับมาๆ

นอกจากสาวๆ ผิวแทนที่ตายไปจากเกาะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ก็ยังคงมีความสวยแบบแปลกๆ มากมายมาให้เราได้มีโอกาสชื่นชม ปนสงสัยด้วย

นี่สวยใช่ไหมครับ หาใช่แปลกไม่ 

ผมเรียกน้องๆ เค้าว่าสาวแกลละกันครับ ギャル มาจากคาตาคานะคำนี้
คือไม่มีปัญญาแปลเป็นภาษาไทยได้ครับ เนื่องด้วยความโง่เง่าส่วนบุคคลล้วนๆ ฮา ฮา

พยายามมองอยู่หลายทีว่าพวกน้องๆ เค้าสวยกันใช่ไหม
แต่ผมยอมรับในความพยายามขั้นเทพของพวกเธอจริงๆ
คิดว่าแค่เซตผมก็น่าจะไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง และต้องแต่งหน้างิ้วอีกสองชั่วโมง
ลองคิดเล่นๆ สิครับว่า ถ้าพวกเธอต้องไปออกเดทกับหนุ่มๆ ตอนสิบโมงเช้า

น้องๆ สาวแกลต้องตื่นกันตั้งแต่กี่โมง?

น้องๆ ต้องตื่นกันตั้งแต่ตีห้า!! เพื่อเตรียมตัวไปเดทตอนสิบโมงเช้า

โอ้วววว พวกเธอลงทุนกันจริงๆ ซูฮกครับ 

นอกจากนั้นพวกเธอๆ จะต้องหิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดัง  อันได้แต่ หลุยส์ติงต๊อง  กุจะฉี่
ดิออ(พ่อกรูจ่าย) ป้าดา (อิจ)ฉาแนน จะคอบ บลาๆ ไป

จะซื้อปลอม กิ๊กก๊อกหลอกลวงแถวประตูน้ำ เสิ่นเจิ้น พวกเธอก็ไม่เอา
นิยมใช้ของแท้กันครับ พวกน้องๆ ไม่รวยกันอย่างเดียว แถมโง่ด้วย

โง่ไม่พอ แถมยังไร้สติตามมาอีกครับ

ตามคอนเสปครับ "สวย ใส ไร้สติ"

เอาน่ะ มันเป็นแฟชั่น ท่องไว้ แฟชั่น แฟชั่น

เดี๋ยวจะหาว่ากระผมเป็นพวกหัวโบราณเต่าล้านปี ไม่รู้จักโลกแฟชั่น ฮา ฮา

เอาจริงๆ นะ ผมมีความเชื่อว่า ถ้าเราสามารถอยู่ในโลกของความพอดีได้
ไม่ต้องแต่งอะไรมากมายก็ยังสวยได้เหมือนกันครับ

สิ่งที่สำคัญมากกว่าความสวยภายนอก ฉาบฉวยที่ใครๆ เค้ามองจริงๆ
มันอาจจะเป็นที่หัวใจ มากกว่าสิ่งที่ประดับตกแต่งเราอยู่หรือเปล่า

อันนี้ไอ้กระผมขอสรุปสั้นๆ ของการเป็นผู้หญิง อย่าหยุดสวย
มันอาจจะเป็นความงดงามที่หัวใจมากกว่าล่ะมั้ง

เพราะ "คนจะงาม งามที่ใจ ใช่ใบหน้าเสมอไป" กรั่กๆๆ

แต่ไม่แต่งอะไรเลย แหกขี้ตาตื่นมาพบประชาชน ไอ้อย่างหลังกระผมก็ขอกราบกราน
น้องๆ ล้างหน้าแปรงฟัน ผัดหน้า ผัดตาสักนิดก็ยังดี

แม้จะใช้แป้งเด็กแคร์ จอนสัน ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก
แต่อย่างัวเงียไม่แคะขี้หู ขี้ตา ออกมาหลอกหลอนประชาชน
อย่างนี้มันก็น่ากลัวคือๆ กันครับ

ฮา ฮา

ข้อที่ยี่สิบสอง...

สิงอมควัน

อย่างที่ใครๆ ก็ไม่ค่อยรู้กันหรอก ประชากรประเทศนี้ แม่มสูบบุหรี่กันเยอะ
คิดว่ามากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์พี่ยุ่นมันสูบบุหรี่กันทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นผู้ชาย หรือผู้หญิง ไอ้กระผมเลยอยากจะขอแนะนำว่า
ก่อนมาประเทศเกาะ ไปฟอกปอดก่อนมาก็ยังดีครับ

เพราะเมื่อไหร่ที่มาอาศัยอยู่บนเกาะเนี่ย มีโอกาสสูดควันกันเต็มที่ครับพี่น้อง
ไม่ว่ามรึงอยากจะสูดหรือไม่ก็ตาม ไม่มีสิทธิ์เลือก

นี่ขนาดว่าร้านอาหารบางที่ มีแยกเขตสูบบุหรี่กับปลอดบุหรี่
แต่กรูถามหน่อยเถอะครับ มันอยู่ในบริเวณที่ใช้แอร์ร่วมกัน
ไม่ทราบว่าพี่ๆ เอาสมองส่วนไหนคิดกันครับว่าควันมันจะไม่สามารถเดินทางไปถึงกันได้

สงสัยพี่แกจะลืมคิด หรือมรึงไม่ได้คิดกันครับ?

ตอนแรกๆ ที่มาเนี่ย บอกตามตรงว่า อึ้ง ทึ่ง เสียว กับสาวยุ่นอยู่หลายอย่าง
บางคนก็สวยดั่งนางฟ้า โอ้ววววว แม่ เธองามจริงๆ
จะว่าไงดี ไม่นานนัก (ให้คิดภาพตามด้วยภาพสโลโมชั่น) เธอคีบบุหรี่ขึ้นมาสูบ
สายตาที่กำลังจดจ้องเธออันหยาดเยิ้ม เหมือนโดนเผาพร้อมกันไปกับแสงไฟจากบุหรี่

โอ้วววววววววว ตะลึง ตึ่ง ตึง ตึ่ง ตึง

ความงามนั้นลดลงฮวบฮาบกันทีเดียว

กราฟที่เคยพุ่งสูงปรี๊ดเกือบปรอดแตก ลดฮวบติดลบลงเกินศูนย์กันไป
เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่า ไอ้ความไม่งามที่ว่ามันหมายถึงแบบไหน
พอได้มาพบเจอกันซึ่งๆ เลยได้รู้ซึ้งถึงตับ ไต ไส้ พุงกันเลยทีเดียว

ใครอยากสวย แนะนำนิดนึง อย่าสูบบุหรี่ทำลายสุขภาพเลยครับ
นอกจากจะทำลายสุขภาพแล้ว ยังทำลายความสวยด้วยนะเออ

บางที่ก็แปล๊กแปลก แปะป้ายห้ามสูบบุหรี่ แต่มรึงตั้งตู้ขายบุหรี่ข้างกันเลย
เท่านั้นไม่พอ ยังมีที่เขี่ยบุหรี่ให้พร้อมเสร็จสรรพ

"กรูถามหน่อยครับ แบบนี้เรียกว่าห้ามปราม หรือส่งเสริมกันแน่เนี่ย?"

แถบๆ บ้านกระผมเนี่ย มันเรียกว่าส่งเสริมกันชัดๆ เฟร้ยยย

นี่ถ้าประเทศนี้ สถิติคนตายด้วยมะเร็งปอดต่ำนี่ แทบไม่อยากเชื่อ
เพราะมรึงไม่สูบแล้วตายไปคนเดียว ยังเผื่อแผ่ให้กรู ตู ที่ไม่อยากตาย ตายตกตามกันไปด้วย
แล้วทำไมกรูต้องมารับกรรมที่กรูไม่ได้ก่อด้วยเนี่ย?

หรือเพราะว่าเราทำกรรมมาด้วยกันแต่ชาติปางก่อน

ฮา ฮา

คู่กรรมจริงๆ เลยตรู เพิ่งจะเข้าใจไอ้ศัพท์คำว่า "คู่กรรม" ก็เมื่อไม่นานมานี้เอง

จบกันดื้อๆ แบบนี้เลย กรั่กๆ

ขอบคุณครับ

ไว้มีจิตใจ เฮฮา เบิกบานกว่านี้ จะมาเขียนกันใหม่ครับ

เดะวะ

โอทสึคะเระซามะเดสชิตะ