มองญี่ปุ่นในแง่ร้าย(บ้างสิ)

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน

คาดว่าหลายคนคงรอคอยการมาถึงของตอนที่ ๕
(ได้ข่าวว่าไม่มีใครรอคอยเฟ้ย)

ก่อนจะเขียนขอแจกแจงความรู้สึกสักนิด ซักกะติ๊ด ซักกะติ๊ด
ลิตเติ้ลบิท ลิทเติ้ลมอร์ ลิทเติ้ลบิท ลิทเติ้ลมอรรรรร ...
ฮา ฮา

จากที่เอนถี่ที่ผ่านมา หลายท่านอาจจะสงสัยใคร่ถาม
ไหนบอกว่ามองในแง่ร้าย ก็เห็นเขียนถึงแง่ดีดี น่าเอาอย่างเพียบบ
ก็จะบอกว่าจำเป็นต้องเขียนทั้งดีและร้ายปะปนกันไปครับ
ให้ท่านผู้อ่านไปใช้วิจารณญาณกันเอาครับ อันไหนดีก็เอาไป อันไหนร้ายก็โยนทิ้ง
(ว่ากันแบบนี้เลยยยย กรั่กๆ)

อีกละ หลายคนอ่านมาถึงเอนถี่นี้ อาจจะปวดตับกับสิ่งที่ผมเขียน
และหลายคนคงอยากฟาดกระบาลผมอยู่เต็มแก่
เขียนว่าพี่ยุ่นงี้ได้ไงฟระ เราเห็นว่าพี่ยุ่นเค้าก็ดีจะตาย บลาๆ ๆ ไป
ถูกครับ เค้าดีครับ แต่ส่วนที่ไม่ดีก็มี
แค่อยากจะสื่อส่วนที่คนมองว่าเล็กๆ ไม่ดีนั่นแหละ ออกมาให้อ่านกันบ้างครับ
นั่นอาจจะเป็นจุดประสงค์หลักของบลอคนี้ละกัน

ภาษาปะกิดเค้าเรียกตีมอ่ะป่าว ส่วนภาษาญี่ปุ่นเค้าเรียก เทม่า อ่ะครับ อิ อิ

โทนิกะกุ (อย่างไรก็ตาม) เรามาว่าที่เรื่องฮาวทูกันต่อไป

วันนี้ .... (ไม่ฮาอีกละ) ขอมาสาระบ้าง

ชักช้าอยู่ใย ท่านกำลังจะเข้าสู่

"ฮาวทู ยู อยู่กับคนญี่ปุ่น (หมู่มาก)"
(ทาง กบว ให้เปลี่ยนจากกรู เป็นอย่างอื่น ก็เอายูมาแทนละกัน
เนื่องจากเรียนขนบจบจากในวัง ใช้กรูมันจะไม่ง๊าม ไม่งามครับ ฮา ฮา)

(กบว เท่ากับ กรูบอกว่า)

ตอนที่ ๕  บ้าใบ้ถือใยบัว หูตามัวมาใกล้เคียง (เกี่ยวไงฟระ)

ข้อสิบแปด

ขึ้นลงให้ถูกทาง ....

หลายท่านอาจจะมีความเคยชินกับการขึ้นรถเมล์ประตูไหนก็ได้
ขอให้กรูเกี่ยวตีนเหยียบบันไดรถเมล์ขึ้นไปได้เป็นพอ
ไม่งั้นกรูอาจจะพลาด ต้องรออีกชั่วโมงครึ่งกว่ารถเมล์คันต่อไปจะมา

ลำพังจะตะเกียกตะกายไล่ตามนี่ก็ต้องใช้พลังงานกว่า 2000 กิโลแคลอรี่แล้ว
อารมณ์กินข้าวเช้ามาวิ่งไล่ตามรถเมล์สามนาที พลังงานที่กินมาหมดเกลี้ยง ฮา ฮา
บางคนวิ่งไล่ตั้งแต่หน้าเซนทรัลลาดพร้าว ยาวนานไปถึงม.เกษตรยังมี (มีที่ไหนเล่า)  
คงไม่มีเวลาคิดว่ากรูจะขึ้นประตูหน้าลงประตูหลัง หรือขึ้นประตูหลัง ลงประตูหน้า
(แต่จะเข้าประตูหน้า หรือประตูหลังอาจจะมีคนคิด กรั่กๆ )

ฉะนั้นที่ประตูรถเมล์ยูโร เขียนแปะหราไว้ว่า "ทางขึ้น" และ "ทางลง"
มันอาจจะเป็นแค่อนุสรณ์ดั่งศิลาจารึก เขียนเล่นๆ อย่าคิดมากนะ (กันไป)

อ้าว ว่าจะเขียนถึงพี่ยุ่นสักหน่อย ไหงเลยเถิดกลับกรุงเทพฯไปเสียได้
เรากลับมาที่ประเทศญี่ปุ่นกันต่อแล้วกันนะครับ

ที่ญี่ปุ่นเวลาจะขึ้นรถเมล์ ก็ต้องต้องขึ้นให้ถูกทิศถูกทางหน่อย
อย่าเสร่ออยากขึ้นตรงไหนก็ขึ้น เพราะรถเมลล์ที่นี่จอดรับคนตามป้ายนะครับ
แถบๆ คันไซที่กระผมอยู่นี่ ขึ้นก่อนจ่ายเงินทีหลัง
คือขึ้นประตูหลัง ลงประตูหน้านั่นเอง
แถบๆ คันโต โตเกียว จะขึ้นประตูหน้า ลงประตูหลัง (คือจ่ายเงินก่อน ลงทีหลัง)
คิดดูสิ คนคันโตงกนะเนี่ย ไม่จ่ายไม่ให้นั่ง สู้คนแถบๆ คันไซไม่ได้เล้ยย

และอย่าคิดว่ามีกระเป๋ามาเดินเก็บตังฉีกตั๋ว ชิดในพี่ ชิดใน
ไม่มีครับ ก็ต้องไปจ่ายตรงที่คนขับนั่นแล
ตรงใกล้ๆ ที่นั่งคนขับจะมีกล่องใส่เงิน
กล่องนั้นหน้าตาธรรมดามาก แต่ใช้งานได้มหัศจรรย์ใจจริงๆ 
สามารถสอดตั๋ว สำหรับคนที่ใช้แบบตั๋วเติมเงิน หรือตั๋วรายเดือน

นอกจากนั้น ท่านยังสามารถแลกเงินจากกล่องเก็บเงินนี้ได้ด้วย
อารมณ์ใครไม่มีเศษ มีให้แลก
แต่อย่าเสร่อแป๊ะ เอาแบงค์ห้าพัน แบงค์หมื่นสอดเข้าไป เค้าไม่มีทอนเฟ้ย
ปกติแล้วก็จะสามารถใส่เฉพาะแบงค์พันเยนนั่นเอง 

ช่างสะดวกอะไรปานนั้น ... 

สอดแบงค์เข้าไปแล้วรอสักพัก
ให้พี่กล่องแกประมวลผลว่ามรึงไม่ได้สอดแบงค์ปลอมมา
(ความจริงมันยังตรวจไม่ได้ขนาดนั้นหรอกครับ แค่ขำๆ ฮา ฮา)
เหรียญมากมายก็จะกระจายพรั่งพรูออกมา
แต่มันฉลาด ไม่เคยหลุดออกมาเกินพันเยนที่สอดเข้าไปหรอกนะ

นอกจากนี้ ท่านก็ยังสามารถเอาเหรียญห้าร้อย เหรียญร้อยเยน
เหรียญห้าสิบเยน หยอดแลกเป็นเงินเศษย่อยได้ด้วย
แต่ไม่ควรแลกเศษไว้เผื่อไปจ่ายตลาดนะ เพราะมันจะไม่ง๊าม ไม่งาม

นอกจากนี้ก็ควรขึ้นลง ตามป้าย (เน้นว่าตามป้าย)
อย่าเสร่อไปเคาะให้รถเมล์เปิดประตูให้ตอนติดไฟแดง
พี่คนขับเค้าไม่เปิดครับ ไม่เปิดจริงๆ 
ขนาดรถเพิ่งออกจากป้ายไปไม่เกินสิบวินาที
วิ่งไล่ตามไปร้องขอให้พี่แกเปิด พี่แกยังไม่เปิดรับเล้ยย
ฉะนั้นอย่าดีกว่า นอกจากจะไม่งามแล้ว อาจจะหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ เอาได้ง่ายๆ ครับ

ขอโบกกกก.....

เท่านั้นยังไม่พอ ในรถเมล์ก็ห้ามคุยโทรศัพท์อีกแล้วครับท่าน
การไม่คุยโทรศัพท์ในรถเมล์ รถไฟ ถือเป็นเรื่องที่ทุกคนควรปฎิบัติ
(อาจจะมีพี่ยุ่นบางส่วน และมนุษย์ต่าวด้าวบางคนไม่ทำตาม แต่ก็เพียงส่วนน้อย)
ถึงแม้จะอ้างว่าตัวเป็นคนต่างชาติก็ไม่ควรครับ
เข้าเมืองตะหลิว ต้องตะหลิวตามนะครับ อิอิ (สุภาษิตบ้านไหนฟระ)

เอวังกันด้วยประการละฉะนี้...

(โหยยย ข้อนี้หวานชื่นมากก) 

วันนี้มาแค่นี้ ...มาชมบ้าง ถ้าไม่ชมเลย เดี๋ยวจะโดนตบกบาลเอาได้ง่ายๆ

ฮา ฮา

ขอบคุณที่เพียรพยายามอ่านจนจบครับ

โอะทสึคะเระซามะเดส